Wij maken gebruik van cookies om de diensten en functies op onze website aan te kunnen bieden en om de gebruikerservaring te kunnen verbeteren. Begrepen Privacy Statement

Meer over...

Prijs: € 15.50 inclusief btw
Verzendkosten: € 2.95 binnen Nederland
Levertijd: 3 werkdag(en)
Bestellen...

Bewaar je tranen maar voor later

door Marie van der Tier [Familie- en levensverhalen, Gezondheid, Rouwverwerking]

De hoofdpersoon in dit boek is Tobian. Tobian werd geboren met een zeer zeldzame ziekte, Sturge Weber. Reeds vlak na zijn geboorte wisten de ouders dat Tobian gehandicapt was en zou blijven. Dit verhaal is de beleving van een moeder wiens zoon door zijn ziekte haar aandacht zo nodig had. Als een spin in een web is hij genesteld en met dit verhaal worden stukje bij beetje alle spinraggen ontrafeld en ontstaat er een aangrijpend verhaal over een moeder en haar gezin. De namen in dit boek zijn gefingeerd, maar de personen bestaan en bestonden werkelijk. Het is een verhaal dat is geschreven zoals alleen een moeder dat zelf vertellen en beschrijven kan. Een boek over diepe dalen, maar ook over hoogtepunten. Een boek om in één adem uit te lezen.

ISBN: 9789059740594
 
Formaat: 140x210 millimeter (b x h)
Omvang: 176 pagina's
Verschenen: 13 augustus 2004


Bestellen...

Wat vonden anderen ervan?

Zenderstreeknieuws editie 1
Na de dood van haar zoon Gert in 2001, die werd geboren met de zeldzame en ongeneeslijke ziekte Sturge Weber beschrijft zij in klare taal haar leven en haar gezin waarin Gert zijn onmisbare rol speelde. Een verhaal met hoogte- en dieptepunten, zoals alleen een moeder kan vertellen, in een boekje om in een adem uit te lezen.
De tranen vloeien, want het verlies doet nog steeds pijn. 'Het toetsenbord was vaak nat van mijn tranen.' De ziekte openbaarde zich na de geboorte. Gert had een grote wijnvlek in zijn gezicht en was half blind en doof. In zijn hoofd bleken niet te verwijderen kalkgezwellen te zitten waardoor druk op zijn hersenen ontstond. 'Ondanks een leerachterstand was Gert goed bij en wist hij hoe ziek hij was,' vertelt zijn zus. 'Hij was mijn broertje. Hij moest rond zijn zevende jaar naar een tehuis. Hier was het voor hem door zijn epileptische aanvallen niet meer veilig.' Tussen het personeel van het tehuis en de familie van Gert bestaat nog steeds een band. 'De laatste anderhalf jaar woonde hij begeleid zelfstandig op het terrein, dat was zijn grootste wens. Door zijn onverwacht overlijden heeft het maar kort geduurd. Het boek van zijn moeder is een bijzonder monumentje, dat hebben we nog nooit meegemaakt.'
De titel is een uitspraak van haar moeder die geen gemakkelijk leven had gehad.