Wij maken gebruik van cookies om de diensten en functies op onze website aan te kunnen bieden en om de gebruikerservaring te kunnen verbeteren. Begrepen Privacy Statement

Categorieën

E-books voor tablets
Educatie
Familie- en levensverhalen
Geschiedenis
Gezondheid
Humor
Indië en Indonesië
Kind en jeugd
Maatschappij en politiek
Management
Oorlogsverhalen en -documentatie
Persoonlijke ontwikkeling
Poëzie
Reisverhalen en emigratieadviezen
Romans en verhalenbundels
Rouwverwerking
Spiritualiteit
Sport, hobby en vrije tijd
Thrillers en misdaadverhalen
Wetenschap

Over de auteur...

Doortje Huting


Even voorstellen:

Mijn naam is Doortje Huting. Ik gebruik de naam Dorreke omdat dit het koosnaampje was voor mij van mijn vader, waarmee ik een heel sterke band had. Helaas overleed hij in 1990. Ik ben geboren in Herwen een klein plaatsje in Gelderland op 3 augustus 1950. Sinds 1974 getrouwd met Henk een fantastische man en sinds 1977 de trotse moeder van Linda.

doortje.huting@planet.nl

Mijn hele leven heb ik stiekem gedroomd eens een gedichtenbundel uit te brengen omdat ik graag iets van mezelf achter wilde laten.
Voor de geïnteresseerden onder u wil ik best vertellen hoe ik er toe ben gekomen om te gaan dichten.
Mijn hele leven, (tenminste tot mijn 48e jaar) ben ik ontzettend verlegen geweest, heel onzeker en behept met faalangst. Daartegenover stond een heel sterk trots meisje (later vrouw) die er altijd was voor andere en absoluut geen nee kon zeggen. Zo bouwde ik een muurtje om mij heen, en liet van me profiteren. Niemand mocht merken dat ik iets niet kon, of fouten had. Ik wilde koste wat kost, mezelf bewijzen. Om een lang verhaal kort te maken, dit ging fout. Het kringetje was rond. Om vooral geen last van mijn klachten te hebben, (flauwvallen, hoofdpijnen paniekstoornissen en depressies) ging ik bijna 24 uur per dag aan de slag, want ik kon toch niet slapen. Allerlei therapieën heb ik zelf geprobeerd, mijn omgeving en op mijn werk wisten hier niets van. Ik had zelfs geen zin meer om te leven, terwijl ik een ontzettend schuldgevoel had, ik had het toch zo goed, had helemaal niks te klagen. Een lieve man een schat van een dochter, geen financiële problemen etc. Tijdens een van mijn paniekaanvallen, overviel mijn schoonzus mij. Dat was afzien, ik in zweet en tranen, ik die altijd zo sterk was en overal tegen kon. Zij werd degene die mij door het diepe dal trok. Ellenlange telefoontjes, en een luisterend oor. Met behulp van mijn huisarts, man, dochter, haptonoom en een pilletje kwam er een ommekeer. Een wereld ging voor mij open. Het was of ik ineens de andere kant van de medaille zag. Ik hield mezelf een spiegel voor en zag wat ik fout deed en had gedaan. Ik had mij laten leven, ikzelf maakte mijn leven tot een hel. Ik hoefde helemaal niet perfect te zijn, mocht best eens zwak zijn en iemand nodig hebben. Mocht ook nee zeggen als ik iets niet wilde. Ook ik, had een leven en was best wel iemand. Ik begon dingen van me af te schrijven en ontdekte dat ik daar heel veel plezier in had. Ik werd met de dag vrolijker en zelfverzekerder. Durfde dingen te doen,waar ik vroeger nog niet aan gedacht zou hebben. Ik had het gevoel dat ik mijn verloren 48 jaren in moest halen.
Nu 5 jaar later, is dit gevoel er nog steeds, maar het voelt heerlijk.
Ik leef, lach, luister, spreek,  huil, geniet en dicht...
Ik zou het fijn vinden als mensen, al is het maar een klein beetje, moed kunnen putten uit mijn gedichten. Even kunnen lachen al is het maar om te voelen hoe dat ook al weer voelde. Even mogen huilen, als men daar behoefte aan heeft. Even voelen dat men ook maar een mens is. Een mens die mag lachen en mag huilen, maar vooral een mens die leeft....... en gelukkig is........ en tevreden.

Meer informatie: homepage www.dorreke.nl
e.mail doortje.huting@planet.nl

Titels van deze auteur

Rangschikken op:
In de speeltuin van ons leven
Doortje Huting
Mijn leven een lach en een traan maar een groot gedicht
Doortje Huting
Taal met een knipoog
Doortje Huting